O xoves, 21 de maio, ás 19:15h..  no oratorio S. Felipe Neri (edifico de S. Martiño Pinario. Éntrase pola porta do museo), continuando co ciclo Iconografía e Arquitectura na Catedral de Santiago de Compostela, s. XI-XV, teremos a palestra  O MESTRE MATEO: O GRANDE ARTISTA DA CATEDRAL impartida por Ramón Yzquierdo Peiró. O Acto rematará cunha visita guiada  ao interior da catedral compostelá de 15 minutos. A entrada é libre até encher o local. 
 
 Ramón Yzquierdo Peiró
É o Director Técnico do Museo Catedral de Santiago, do que previamente foi Conservador.
Doutor en Historia da Arte e Licenciado en Xeografía e Historia pola Universidade compostelá, conta con mestrados e postgrados en xestión cultural, museoloxía, interpretación do patrimonio e conservación de bens culturais. Asemade, completou a súa formación con bolsas e estancias de investigación no Ministerio de Cultura, Xunta de Galicia e Deputación da Coruña.
Entre outras, foi Comisario da exposición Mestre Mateo, celebrada no Museo Nacional del Prado e, na actualidade ocúpase do proxecto expositivo sobre a catedral de Santiago que se desenvolverá proximamente no Meadows Museum de Dallas.
Director de numerosos proxectos culturais, entre os que destacan: O Panteón Real de Compostela; Historia Pinxit: espazos temas e personaxes na pintura da catedral compostelá; Bernardo II e a memoria da Compostela medieval e Mestre Mateo: o grande artista da catedral compostelá.
A súa actividade investigadora céntrase, fundamentalmente, no estudo dos fondos artísticos da catedral, sendo autor de numerosas publicacións, artigos científicos e divulgativos, capítulos de libros e monografías.

O MESTRE MATEO: O GRANDE ARTISTA DA CATEDRAL
Tras a decisiva intervención realizada baixo a dirección de Diego Xelmírez, a construción da catedral románica viviu un período de certa retardación debida a causas diversas.  En febreiro de 1168, o rei Fernando II asinou en Compostela un privilexio  polo cal concedía ao Mestre Mateo unha xenerosa pensión vitalicia pola dirección das obras da catedral. Este documento, hoxe conservado no Arquivo catedralicio supón o punto de partida ao proxecto mateán.
Mateo debeu culminar, primeiramente, o corpo lonxitudinal da catedral, tal e como evidencian o cambio estilístico que se aprecia nos capiteis das naves e a tribuna nos seus últimos tramos e, tamén, recentes estudos sobre os procesos construtivos da catedral. 
De seguido, Mateo afrontou o pechamento occidental da catedral co Pórtico da Gloria, estruturado en tres niveis en altura salvando a pendente do terreo cunha novidosa Cripta, que inicia o relato de contido apocalíptico e salvífico do conxunto.
No nártice, orixinalmente aberto cara o exterior mediante un gran arco e unha fachada hoxe perdida, plasmou a historia da humanidade, culminada no final dos tempos coa segunda vida de Cristo.
Toda este relato culmina na tribuna situada sobre o Pórtico, onde a clave da bóveda central, co Año de Deus, estaba permanentemente iluminada seguindo novamente o Apocalipse.
Xunto co conxunto do Pórtico, hoxe moi alterado por intervencións posteriores que afectaron sobre todo á súa fachada exterior e á policromía, o proxecto do Mestre Mateo tamén incluíu a construción dun gran coro en granito policromado que ocupou os catro primeiros da nave central da catedral. O coro, destinado aos cóengos de Santiago, formaba parte do programa iconográfico dun proxecto unitario.
O Mestre Mateo representaríase a si mesmo na imaxe axeonllada do reverso do baseamento do parteluz do Pórtico, o popularmente coñecido como Santo dos Croques, nun recoñecemento ao labor do artífice pouco habitual na súa época; e completaría o seu proxecto, ademais, coa colocación sobre o altar xelmiriano da imaxe sedente do Apóstolo que presidiría a solemne consagración da catedral compostelá o 21 de abril de 1211.
Tras a decisiva intervención realizada baixo a dirección de Diego Xelmírez, a construción da catedral románica viviu un período de certa retardación debida a causas diversas.  En febreiro de 1168, o rei Fernando II asinou en Compostela un privilexio  polo cal concedía ao Mestre Mateo unha xenerosa pensión vitalicia pola dirección das obras da catedral. Este documento, hoxe conservado no Arquivo catedralicio supón o punto de partida ao proxecto mateán.
Mateo debeu culminar, primeiramente, o corpo lonxitudinal da catedral, tal e como evidencian o cambio estilístico que se aprecia nos capiteis das naves e a tribuna nos seus últimos tramos e, tamén, recentes estudos sobre os procesos construtivos da catedral. 
De seguido, Mateo afrontou o pechamento occidental da catedral co Pórtico da Gloria, estruturado en tres niveis en altura salvando a pendente do terreo cunha novidosa Cripta, que inicia o relato de contido apocalíptico e salvífico do conxunto.
No nártice, orixinalmente aberto cara o exterior mediante un gran arco e unha fachada hoxe perdida, plasmou a historia da humanidade, culminada no final dos tempos coa segunda vida de Cristo.
Toda este relato culmina na tribuna situada sobre o Pórtico, onde a clave da bóveda central, co Año de Deus, estaba permanentemente iluminada seguindo novamente o Apocalipse.
Xunto co conxunto do Pórtico, hoxe moi alterado por intervencións posteriores que afectaron sobre todo á súa fachada exterior e á policromía, o proxecto do Mestre Mateo tamén incluíu a construción dun gran coro en granito policromado que ocupou os catro primeiros da nave central da catedral. O coro, destinado aos cóengos de Santiago, formaba parte do programa iconográfico dun proxecto unitario.
O Mestre Mateo se representaría a si mesmo na imaxe axeonllada do reverso do baseamento do parteluz do Pórtico, o popularmente coñecido como Santo dos Croques, nun recoñecemento ao labor do artífice pouco habitual na súa época; e completaría o seu proxecto, ademais, coa colocación sobre o altar xelmiriano da imaxe sedente do Apóstolo que presidiría a solemne consagración da catedral compostelá o 21 de abril de 1211.

A AC. O Galo convídate a ti e ás túas amizades a celebrar a Festa da Bretaña en Santiago de Compostela!
Terá lugar o vindeiro Sábado 16 de maio no CSC Maruxa e Coralia 
12:00 : Proxección da curta-metraxe “ Retornar Bretaña” da Asociación Cultural Vagalumes (30 minutos) e coloquio (Entrada libre até completar aforo).
13:00 Concerto na Praza de Salvador Parga cos músicos  Bieito Romero (Frauta traveseira), Marcos Aguiar (Guitarra), Migui Ocampo (Bodhran) e foliada libre.
Agardamos que participes 

 O xoves, 7 de maio, ás 20:00h.  no Espazo Enocultural Vide-Vide (Rúa Fonte de Stº Antonio nº 10) a AC. O Galo organiza a  palestra SINDICALISMO E MUDANZA SOCIAL EN COMPOSTELA.  Entrada libre até encher.
 O conferenciante,Eliseo Fernández, é Licenciado en Documentación pola Univeresidade da Coruña. Ten traballado como bibliotecario e na actualidade é técnico no Archivo Intermedio Militar Noroeste. Investigador especializado na historia do movemento obreiro e do anarquismo en Galicia.
Sobre a historia do movemento obreiro e do anarquismo ten publicados os  libros “José López Bouza: do anarquismo ao republicanismo”, “Obreirismo ferrolán”, “Psiquiatría, corrupción e loita de clases: a folga do manicomio de Conxo en 1933”. Ademáis ten publicado tamén en colaboración con Dionísio Pereira as obras “O anarquismo na Galiza: apuntes para unha enciclopedia”, “O movemento libertario en Galicia (1936-1976)”, “Nacionalismo e anarquismo na Galiza (1840-1940)”, “A primeira resistencia armada ao golpe militar na Galiza (1936-1940)” e “Mulleres libertarias na Galiza: 1891-1976)”.
Foi membro do Comité Científico do Congreso da Memoria (Narón, 2003) e do Congreso da Guerrilla (A Coruña, 2009), integrante do Consello Asesor do Proxecto de Investigación Interuniversitario “As vítimas, os nomes, as voces, os lugares” e foi presidente do Ateneo Ferrolán entre 2014 e 2016.

Sinopse
Desde finais do século XIX a clase traballadora compostelá emprendera un proceso de organización sindical e actividade reivindicativa. Ese roteiro consolidouse a partir da década de 1910 e tivo certo protagonismo na denuncia da represión nos sucesos de Nebra-Porto do Son en 1916 e na folga xeral unitaria de agosto de 1917. O sindicalismo de clase foi así conformándose como o sector popular numericamente máis potente e mellor organizado de Compostela a súa bisbarra.
O sindicalismo compostelán estaba na década de 1920 plenamente consolidado e as sociedades obreiras agrupaban aos traballadores e traballadoras de cada oficio, en que convivían militantes de diversas ideoloxías (anarquistas, socialistas, comunistas, republicanos ou galeguistas). Aos poucos o anarcosindicalismo foi converténdose na tendencia maioritaria do sindicalismo compostelán, até o ponto de que as organizacións obreiras da cidade agrupando a máis dun milleiro de traballadores e traballadoras participaron no artellamento da Confederación Regional Galaica da CNT en 1922.
A represión que seguiu ao golpe militar de Primo de Rivera minguou a forza sindical, aínda que a súa consistencia fixo que durante os anos 1925 e 1926 asumira unha posición central no anarcosindicalismo galego, como sede do Comité da CRG e lugar de publicación do seu voceiro “Solidaridad Obrera”. A ditadura rematou por impedir a publicación do xornal, suspender a actividade das sociedades de canteiros e peóns, e levou ao cárcere aos militantes máis destacados.
O presitxio acadado polos sindicatos anarcosindicalistas na oposición á ditadura facilitou o seu renacemento a partir de 1930. E a reactivación da súa actividade repercutiu na vitoria electoral das esquerdas nas eleccións municipais. Nun novo período de maiores liberdades o sindicalismo compostelán creceu numericamente e liderou algúns dos acontecementos máis relevantes da época. Foi o caso da folga xeral pola paralización das obras do ferrocarril Zamora-Ourense no verán de 1931, coa efémera proclamación da República Galega o 27 de xuño de 1931.
En 1932 os sindicatos da CNT chegaron a ter 1500 persoas afiliadas e a súa influencia estendeuse a localidades próximas como Negreira, Padrón ou Pontecesures. En paralelo producíase un incremento de conflitividade, con paros xerais dun día en xaneiro de 1932, catro en marzo de 1932 pola paralización das obras do ferrocarril, e tres en xuño en solidariedade cos traballadores do naval de Ferrol. Tamén en 1933 a cidade ficou paralizada dous días en maio de 1933 protestando pola lei de orde pública, sete días en outubro en solidariedade cos traballadores e traballadoras do manicomio de Conxo e cinco días en decembro pola folga insurrecional da CNT.
O paréntese do Bienio Negro significou unha alteración total do panorama, mais aínda así o sindicalismo local foi quen secundar o movemento de outubro de 1934. Unha e outra vez os sindicatos demostraran a súa capacidade para intervir na vida local e promover melloras para as clases populares, tendo como ferramenta destacada a folga xeral. Mais tamén o día a día da organización sindical conseguía melloras salariais, redución de xornada, maior seguridade laboral, dignificación do papel da mulleres e máis capacidade de decisión das clases populares. Foi por iso que as forzas da dereita conspiraron para rematar co incremento do poder popular, dando un golpe de estado e mantendo unha ditadura por máis de 40 anos, coa finalidade de borrar calquera rastro de todo aquilo.